Film Önerisi: FESTEN

untitled

Bugün bir film önerisiyle karşınızdayız.

Orijinal adı Festen(1998) Türkçe adı Şölen olan filmimiz Danimarkalı yönetmen Thomas Vinterberg tarafından çekilmiştir. 51. Cannes Film Festivalinde jüri özel ödülünü almıştır. Film aynı zamanda dogma 95 kurallarıyla çekilen ilk film olma özelliği de taşımaktadır. Bu ‘dogma 95’ nedir diye merak edenler olabilir. O yüzden kısaca bir açıklama gereği duyuyorum.

1995 yılında Danimarkalı yönetmenler Lars von Trier, Thomas Vinterberg, Kristian Levring, ve Søren Kragh-Jacobsen tarafından ortaya çıkan bir film yapım akımıdır. Bu akımın adından belli olacağı gibi katı kuralları vardır. Örneğin film el kamerasıyla çekilir, özel ışıklandırmalar, fon müzikleri kullanılmaz. Film renkli olmalıdır ve optik numaralar, filtreler kullanmak yasaktır. Bunun gibi başka ilginç kuralları da vardır.

Filmimizin konusuna bakarsak 60. yaş gününü kutlayan bir baba vardır ve bu baba bütün ailesini de bu kutlamaya çağırır. Kutlama gayet normal bir şekilde başlarken ailenin erkek çocuğu Christian intihar eden ikiz kız kardeşini de ilgilendiren bir konuda öyle bir itirafta bulunur ki sadece filmdekiler değil biz de büyük bir şok yaşarız ve filmin geri kalanını (en azından ben) ağzımız açık izleriz. Christian küçük bir çocukken babasının ona ve ölen kardeşi Linda’ya cinsel tacizlerde bulunduğunu söyler. Asıl şok edici durumsa diğer aile fertlerinin Christian’a inanmaması onu dikkate almamasıdır. Kimse tepki vermez. Hatta bir anda biz bile acaba yalan mı söylüyor diye kendimizi sorgularken buluruz. Sonra işler baya karışır.

untitleda

Aslında bakacak olursak film kendi adıyla da çelişir bir yerde. Şölenle başlayıp sonunda bir utanca dönüşür. Bazılarınız Festen’i izlerken tiksinme, iğrenme gibi duygular yaşayabilirsiniz ki bu çok normal. Hele hele o anneye karşı hissedebileceğiniz iğrenç duyguların tarifi yoktur. Çocuklarının kocası tarafından tacize uğradığını bildiği halde susan bir annedir ve son ana kadar hep kocasının yanında yer alır. Otoriteye karşı bir türlü başkaldıramaz. Bu bakımdan film hayatın çok içindendir. Hayatta sürekli karşılaştığımız bu durumu çarpıcı bir şekilde gözümüze sokar.

images

Filmle ilgili eleştirilen bir konuda dogma 95 kurallarına göre çekilmesidir. Efektler ve müziklerle filmin belki de çok daha çarpıcı ve etkileyici olabileceği söylenmektedir. Fakat bana göre şu anki haliyle karakterleri birçok boyutuyla inceleme fırsatı buluyoruz ve sanki olayların içinde bir el kamerası dolanıyormuşçasına doğal bir olayı izleme fırsatını buluyoruz aynı zamanda.

Festen hakkında tartışılacak çok konu var aslında. Görüşleriniz ve yorumlarınızla bize katkıda bulunabilirsiniz.

 

Kardelen Ertürk

İÜ Psikoloji 3.sınıf

Reklamlar

YURDUM İNSANININ PSİKOLOG ALGISI – BİR PSİKOLOJİ ÖĞRENCİSİNİN DRAMI

Hepimiz psikoloji öğrencisi olarak çevremizde çok farklı diyaloglara, bize karşı yapılan yorumlara şahit oluyoruz. Hem de çok fazla… Artık bazıları klişe sözlerken(benim aklımı okuyabiliyor musun?) bazen de çok yaratıcı yorumlarda bulunabiliyor insanlar. Biz de kendi anılarımızı derledik size sunuyoruz eğer sizin de böyle anılarınız varsa(ki eminim vardır) yorum olarak gönderebilir ya da bizlere mail atabilirsiniz.

Buyurun keyifli okumalar 🙂

 

 

-Benim favorilerim “psikoloji doktoru” ve psikolojist” sanırım. Bir de herkes bizi birine “şöyle yap böyle yap” diye yol gösteriyoruz sanıyor. “Yok biz öğüt vermeyiz onun kendi yolunu bulmasını sağlarız” deyince de “kusura bakmayın bir halt etmiyormuşsunuz”a getiriyorlar lafı 😦

 

-Pasaport başvurusuna gittiğimde kelli felli bir polis amca birden “Sence benim psikolojim nasıl?” demişti hiç unutmam haha 😀 “Çok iyi” diye yapıştırdım ben de

 

-İnsanın en yakınları bile konuyu kimi zaman yanlış anlayabiliyor. Babamın rahatsızlığı için birlikte doktora gittik. Babam kızıyla övünmek için belki de gözünde bizi doktorlarla eşit yere koyduğu için doktora ilerde meslektaşı olacağımı söyledi ve ben de doktorla 15 dk bilmediğim hastalıklar hakkında anlıyormuş gibi çaktırmadan konuşmak zorunda kaldım 😦

Burcu İldeniz

 

-Aile yakınımızla sohbet ediyordum ve işlediğim dersler hakkında bilgi edinmek istedi. Ben de aklıma gelenleri en yalın haliyle anlatmaya çalıştım ve bana “aa bizim ilkokulda gördüğümüz dersler” dedi. Bunları mı görüyorsunuz diye de alaycı bir tavır takındı. Ben de “sorma eğitim seviyesi gittikçe düşüyor ülkede” dedim konu kapandı.

 

-Klasik ilaçlarımı yazdırmak için aile hekimine gitmiştim. İzindeymiş doktorcuğum başka birinden sıra aldım. İçeri girer girmez “rapor vermem ama” dedi. “Rapora ihtiyacım yok üniversite okuyorum tatildeyim” dedim. Psikoloji okuduğumu öğrenince “hayatının hatasını yapmışsın” diye başlayarak uzunca bir nutuk çekti. “Kendin delireceksin delilerle uğraşmaktan” diye de ekledi. “Sakın kaybedeceğin bir yılı düşünme hayatın kararır bir daha dene” diye konuştu. Kısa bir tartışmanın ardından ilaçlar aklıma gelince usulca “haklısınız bu konuyu düşüneceğim” dedim ve neyse ki sağ salim uzaklaşabildim.

 

-Psikoloji mi? Öğretmen olabiliyorsun ama değil mi? İlaç yazabiliyor musun? Ee ne işe yarıyorsun o zaman? Ha sen şu konuşansın. Konuşarak sorunlar mı halledilirmiş. Ne oluyorsun şimdi sen? Psikiyatrist mi Psikiyatr mısın? …ve onlarca soruyla karşılaşmaktır psikoloji okuduğunu söylemek.

 

-Birkaç gün önce kuzenimin nişanlısı ile tanıştım. Konu nerden açıldı bilmiyorum ama söylediğini hatırlıyorum: “Ee ne zaman çocukluğuma iniyorsun?”

Nihan Özant

 

-Yıllardan beri tanıdığımız aile dostumuzun oğlu inanılmaz akıllı aynı zamanda bir o kadar da yaramaz ve söz dinlemiyor. Annesinin bana önerisi “ne zaman mezun oluyorsun? Doktoranda benim çocuğu incelersin başka böyle vaka bulamazsın. Hahahaha” –hıı oldu o zaman ben bir gidip inceleyeyim.

 

-Annemle geçti bu diyalog psikanalizi yeni öğrendiğimiz zamanlar. Anne dedim “ben psikanalist olacağım bilişsel davranışçı terapist olmayacağım”. “A a ben hiç öyle bir şey duymadım, kimse de o zaman gelmez sana” cevabını aldım. Tamam dedim psikanaliz bitmiştir benim için 😀

Ecem Uzun

 

-Annem bir keresinde “kızım İstanbul Üniversitesi’nde Tıp okuyor” demiş bulundu. Gece boyunca tıp okuyor numarası yapmak zorunda kalmıştım 🙂

Duygu Milkar

 

-“Ya şimdi bu yaşam koçluğu nasıl oluyor? Ben de sertifika aldım şimdi sen yapabiliyor musun?” diyen bir arkadaşımın ablası vardı. İngiliz dili ve edebiyatı bitirip öğretmenlik yapıyordu kendisi aslında 😀

Güneş Yetgin

 

-“Ya siz milyarlar götürüyorsunuz bu işten benden de para almazsın” diyen teyzeler, amcalar, akrabalar çok tabii..

Melike Kalkan

 

-Bir gün arkadaş ortamında konuşuyoruz. Benim yaşımda bir kız bölümümü sordu. Psikoloji dedim. “Ee sen şimdi anlıyor musun?” dedi. “Neyi?” dedim. “Bizi, hislerimizi” falan diye saçmaladı. Ben de sanki anlamam gerekiyormuş gibi mahcup oldum falan dedim “yok ben daha yeni başladım” Kız dedi “aa benim kadar biliyorsun yani” “Psikoloji mi okuyorsun diye sordum” Kız “radyo televizyon” dedi. O kızı hiç anlayamadım sonra.

Kardelen Ertürk

 

-Anı niteliğinde olur mu bilmem ama böyle bazen farklı konuşmalar yapıp farklı hareketler sergileyince annem “bu kız daha bir yıl okudu böyle oldu, mezun olana kadar olan aklını da yitirir” diyor hep 😀

Seray Kıvanç

 

-Çok sevgili bir arkadaşımın “Siz hipnoz öğreniyor musunuz?” sorusuna Hayır cevabını verdiğimde “Öğrenin lan ben hipnozla kız tavlayacağım bana öğreteceksin” demişti.

Samet Arslan

 

-Yorucu bir günün ardından eve dönüyorum ve metronun uzun merdivenlerinde yaşlı bir amca yol sordu. Tarif ettim konuşacak başka şey kalmadı yoluma döndüm ama tabii amca durur mu illa “okuyor musun kızım nerde?” diye sordu. Psikoloji okuduğumu söyledim ve şimdiye kadar duyulacak en korkunç yorumlardan birini duydum: “Hee o zaman sen insanın yüzüne bakıp kilosunu tahmin ediyorsundur.” dedi. Bir süre donup kaldıktan sonra “Yok amca alakası yok öyle şeylerle bizim mesleğin” dedim ve sanki itiraf ettirmeye çalışır gibi “Hadi hadiii yapıyorsunuzdur” demesin mi.. Bir anlığına böyle bir şey yapmam gerektiğini düşündüm. O yürüyen merdiven bitmedi, sonu gelmedi…

 

-Bir gün dedem “okul nasıl, geçtin mi sınıfı?” diye sorduğunda “Güzel dede geçtim hepsini. 3. Sınıf oldum” dedim gururla. Sonra dedem başladı klasik konuşmalar “Aferin kızım çalış bitir okulunu. Mezun ol yerini ben açacağım senin yerini. Doktor kızımız var deriz artık” diye övdü övdü sonra nasıl geldi oralara bilmiyorum ama “Okuyacaksın o kadar yıl da neticede olacağın deli doktoru yaaniii” “Dede niye öyle diyosun ama” diyince de “Tabii kızım öyle öyle” dedi. Önce beni tuttu göklere çıkardı sonra da ordan aşağı bıraktı bir anda sanki 🙂

Elif Balıkçı

 

-Komşumuz çocuğunu psikiyatra götürüyor, sırf çocuğu hiperaktif diye ve doktor bu çocuğa sakinleştirici ilaç veriyor. “Neden psikoloğa gitmediniz?” dediğimde de “Konuşmakla bir şey olmaz ki ilaçsız nasıl iyileşsin insanlar” dedi…

 

-Ve yine üniversite mezunu genç arkadaşımız psikoloji okuduğumu öğrenip ”Pdr yani di  mi” diyerek klişe soruyu yöneltti. Hayır psikolog olacağım deyince de “olsun o da güzel” dedi. Acıyan bakışlar eşliğinde…

Öznur Ballı

İstanbul Psikoloji’ye Giriş II – Daha yakından bakış

Tercih döneminin ardından aramıza yeni katılacak taze psikolog adaylarına hitaben Ecem Tamer’in fragman tadındaki yazısından esinlenerek bir şeyler yazmak istedim. Birinci sınıf gözlemlerini aktardığı bu yazıda diğer birçok arkadaşım gibi kendimi gördüm ve şaşkınlıkla iki yılın çabucak geçip de artık 3.sınıf olduğumu düşündüm. Belki de şu yazdığıma yeni mezun arkadaşlarım isyan edip “Biz 4 yılın nasıl geçtiğini anlamadık sen neyin kafasındasın!” diyebilirler ki dediler de 🙂 Ben de kendi çapımda zamanın nasıl geçtiğine şaşırıyorum hoş görün işte 🙂 Hafızası çok da güçlü olmayan biri olarak kayıt gününü, okuldaki ilk günü, oryantasyon gününü, ilk ders gününü(ki bu oryantasyonun hemen ertesi günü sabah 08.00 sularındaki sınıfça kafamızı biraz duvara tosladığımız bir dersti) sanki çok yakında olmuş gibi hatırlamak garip geliyor.

Neyse gelelim İstanbul Üniversitesi’ne, İstanbul Psikoloji’ye… Şimdiye kadar gördüğüm, yaşadığım şeylerden küçük ipuçları vermek istiyorum:

– Öncelikle birçok kişi hayalini kurduğu büyük İstanbul Üniversitesi kapısından girip ders görmeyeceğini öğrendiğinde biraz bozulacak.

– Daha sonraki kriz(kızlar için) kız öğrenci nüfusunun oldukça fazla olduğu bir fakültede tahmin ediyorum çoğu kişi kızlar tuvaletini arayıp bulamayacak.

– Çoğu kişi okulun karmaşık koridorlarında kaybolup çok dolaşacak ama yine de bu eski ve gösterişli binaya hayran kalacak.

– Fakülte içindeki kedileri sevenler, sevmeyenler, korkanlar olacak. Hem sevip hem de “yettiniz be” diyenler olacak(özellikle kantindekilerden). Ayrıca zamanla kedileri tanıyıp selam bile vereceksiniz. Hatta “bu bizim koridorun kedisi bu katta ne işi var” diyebilirsiniz bile. Ara sıra eğitim aşkıyla derslere giren kedilere de değinmeden geçemeyeceğim.

– Gözünüz kapalı bulacağınız en önemli yer Amfi 3 olacak. Diğer amfilerin yerini uzun bir süre arayacaksınız.

– Birinci sınıf boyunca “çok boş zamanımız var, çok az dersimiz var” diye yakınanlar olacak. Ya da bunu değerlendirip uzun tatiller yapanlarınız.

– Sizin de onlarca “ilk hastanız” olacak. Psikoloji okuduğunuzu öğrenince yalan yanlış bütün psikoloji bilgisini size anlatmaya kalkan bir sürü insanla uğraşacaksınız.

– Sürekli adını duyduğunuz psikolojik filmler olacak.

– Piaget sizin babanız, Vygotsky canınız olacak(bir Sema Hoca deyişidir). Erikson her yerden çıkan gıcık olduğunuz ama kopamadığınız arkadaşınız olurken, Freud’un neyiniz olduğunu tanımlayamayacaksınız.

– Hergele meydanı en acil işlerinizden, boş vakitlerinize kadar genel buluşma noktanız olacak. Asıl adının Şeref Holü olduğunu çok sonra öğreneceksiniz(tabii bu yazıyı okumazsanız). Çünkü hocalar bile kendisine Hergele diye hitap ediyor.

– Ayrıca Hergele’de her türlü etkinlik, eylem, halay çeken öğrenciler vs. aklınıza ne gelirse şahit olacaksınız.

– Zaman zaman adeta okulun içinde yaşayan polisler sizden biri olacak.

– Yaz, kış orta bahçedeki boş olan havuzun etrafında oturup ders aralarını dolduracak ve bazı öğrencilerin orta bahçenin demirbaşı olduğunu düşüneceksiniz.

– Vize, final dönemi gerçekleşen not alışverişinde fotokopiciler için “ne para götürüyorlardır be” muhabbetleri bitmeyecek.

– Ayrıca sınav dönemi dolup taşan Merkez Kütüphanede sabahlamak en büyük hobiniz olurken, 2 hafta boyunca kütüphanede yaşayanlara da şahit olabilirsiniz.

– Okula yakından gelenlerinizle, uzaktan gelenleriniz arasında “ben iki saat yol geliyorum her gün, sen gelmeye üşeniyorsun” gibisinden tatlı tartışmalar yaşanacak.

– İstanbul’un göbeğinde, adım atsanız tarihi bir yer ya da bir turistle karşılaşacağınız, bazen istemediğiniz kadar kalabalık olan caddeler, sokaklar, tramvaylara rağmen İstanbul Üniversiteli olmanın keyfini yaşayacaksınız.

– İstanbul Psikoloji’nin sıcak insanlarıyla tanışıp bu kocaman aileye dahil olacaksınız. O seminer senin, bu etkinlik benim, hadi şu maça da gidelim, aa Psikoloji Günleri de varmış diyerek günleriniz geçecek.

Her şeye rağmen hayatınızdaki “iyi ki”lerden biri olacak İstanbul Üniversitesi.

Anlattıklarımın kulağa hoş geldiğini umarak, tüm gevezeliğime katlandığınız için teşekkür eder ve tekrar İstanbul Üniversitesi’ne hoş geldiniz derim 🙂

 

Elif Balıkçı

İÜ Psikoloji 3.sınıf

İÜ Psikoblog’dan Merhaba!!

İşte geldik buradayız!

Hep birlikte, bir arada gerçekleştirdiğimiz(ve daha da gerçekleştireceğimiz) pek çok etkinlikten sonra bir de blog mu kursak dedik. Uzun zamandır düşündüğümüz şeyi bu günlerde yaptık. Kutlu mutlu olsun! Bol eğlenceli, bilgili, okunası yazılarla dolsun 🙂

Psikoloji bilimine ilgi duyan, bu alanda yazmak/çizmek ve daha nice yaratımlarda bulunmak size keyif veriyorsa, hiç durmayın biz burada sizi bekliyoruz ve bunu birlikte paylaşmanın vereceği keyif için umutlanıyoruz.

Aynı zamanda etkinliklerimizden de haberdar olabileceğiniz ve etkinliklerin detaylı paylaşımlarına da ulaşabileceğiniz bu alanda, İstanbul Üniversitesi’nde bir psikoloji öğrencisi olmanın verdiği ayrıcalığı hissetmek isteyen herkes için yer var!

-İÜPK Ekibi